Ο Σωλήνας Θωρακικής Παροχέτευσης  είναι ένας λεπτός, εύκαμπτος, πλαστικός σωλήνας που ο γιατρός εισάγει στον υπεζωκοτικό χώρο, την περιοχή μεταξύ του θωρακικού τοιχώματος και των πνευμόνων. Η χρήση ενός σωλήνα ενδείκνυται για πολλούς σκοπούς, όπως η επανέκπτυξη ενος πνεύμονα που είχε καταρρεύσει,η αντιμετώπιση πνευμοθώρακα ή αιμοθώρακα με την παροχέτευση υγρού ή αίματος αντίστοιχα, ή την παροχή φαρμάκων. Αυτό το άρθρο εξηγεί πώς λειτουργούν οι θωρακικοί σωλήνες, τι να περιμένετε κατά τη διαδικασία εισαγωγής και τις πιθανές επιπλοκές.

Χρήσεις

Η τοποθέτηση θωρακικού σωλήνα επιλέγεται για διάφορες καταστάσεις, όπως:

• Πνευμοθώρακας: Η κατάρρευση πνεύμονα λόγω παρουσίας αέρα στον υπεζωκοτικό χώρο. Μερικές φορές ένας πνεύμονας μπορεί να καταρρεύσει χωρίς προειδοποίηση, κάτι που είναι γνωστό ως αυτόματος πνευμοθώρακας. Ένας πνευμοθώρακας μπορεί επίσης να εμφανιστεί ως αποτέλεσμα τραυματισμού στο στήθος, όπως πυροβολισμό ή τραύμα από μαχαίρι.
• Εμπύημα: Το εμπύημα -πυώδης συλλογή- είναι μια λοίμωξη που αναπτύσσεται στον υπεζωκοτικό χώρο.
• Αιμοθώρακας: Ο αιμοθώρακας εμφανίζεται όταν συσσωρεύεται υπερβολικό αίμα στην κοιλότητα του θώρακα, συνήθως λόγω τραυματισμού, όγκου ή διαταραχής της αιμόστασης (αιμορραγική διαταραχή). Είναι πιθανό να τοποθετηθεί θωρακικός σωλήνας για την πρόληψη του αιμοθώρακα μετά από χειρουργική επέμβαση στο στήθος.
• Υπεζωκοτική συλλογή: Παρουσία υγρού στον υπεζωκοτικό χώρο, που μπορεί να οφείλεται σε καρδιακή ανεπάρκεια, λεμφικό υγρό, κακοήθεια στον πνεύμονα ή λοιμώξεις όπως η φυματίωση και η πνευμονία.
• Πλευρόδεση. Η πλευρόδεση απαιτεί την τοποθέτηση ενός θωρακικού σωλήνα για να χορηγούνται χημικές ουσίες στον υπεζωκοτικό χώρο. Αυτές οι χημικές ουσίες ερεθίζουν το εσωτερικό του πνεύμονα και προκαλούν σκόπιμη άσηπτη αντίδραση (πλευροδεσία)  οι οποίες εμποδίζουν τη συσσώρευση υγρού σε αυτήν την περιοχή. Ο γιατρός συχνά συνδέει τον θωρακικό σωλήνα σε ένα δοχείο που συγκρατεί το υγρό που αποστραγγίζεται. Είναι δυνατό να συνδεθεί το δοχείο σε συσκευή αναρρόφησης για να αφαιρεθεί το υγρό ή το αίμα πιο αποτελεσματικά.

Τύποι

Οι σωλήνες θωρακικής παροχέτευσης  διατίθενται σε διάφορα μεγέθη.  Ο γιατρός  μπορεί να χρησιμοποιήσει ευθύς  σωλήνες ή κυρτούς σωλήνες. Θα επιλεχθεί το μέγεθος του θωρακικού σωλήνα που ταιριάζει στην ανατομία του ατόμου και στη διαδικασία. Οι θωρακικοί σωλήνες μοιάζουν με πολύ μεγάλα, πλαστικά καλαμάκια.

 Γενικά, οι θωρακο-σωλήνες χωρίζονται σε δύο ποικιλίες μεγέθους: μεγάλης και μικρής διαμέτρου . Μικρότεροι σωλήνες είναι επίσης διαθέσιμοι και είναι γνωστοί ως υπεζωκοτικοί καθετήρες (IPC). Οι γιατροί toye τοποθετούν προσεκτικά κάτω από το δέρμα του θώρακα για μακροχρόνια χρήση. Ένας υπεζωκοτικός καθετήρας  (IPC) μπορεί να είναι απαραίτητος για ένα άτομο που αντιμετωπίζει συνεχή συσσώρευση υπεζωκοτικού υγρού λόγω χρόνιας λοίμωξης, κακοήθειας ή ηπατικής νόσου.

Διαδικασία

Η διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί με τον ασθενή υπό γενική αναισθησία για την εισαγωγή θωρακικού σωλήνα. Εναλλακτικά με τοπική αναισθησία κατά την οποία, χρησιμοποιείται αναισθητική ουσία για να μουδιάσει η περιοχή πριν την εισαγωγή του σωλήνα, ενώ ο ασθενής θα λάβει επίσης και παυσίπονα. Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις τομής για την εισαγωγή του θωρακικού σωλήνα, αλλά η διαδικασία θα ακολουθήσει τα ίδια βασικά βήματα: → Ανύψωση της κεφαλής του κρεβατιού ενός ατόμου κατά 30-60 μοίρες. Ανυψώνεται συνήθως και το άνω άκρο της πληγείσας πλευράς πάνω από το κεφάλι.

→ Προσδιορισμός της θέσης εισαγωγής του σωλήνα. Αυτό θα είναι τυπικά μεταξύ της τέταρτης και της πέμπτης πλευράς ή μεταξύ της πέμπτης και της έκτης πλευράς, στη μέση μασχαλιαία γραμμή, ακριβώς πίσω από τον θωρακικό  μυ.

→ Απολύμανση του δέρματος με διάλυμα. Οι γιατροί θα αφήσουν το δέρμα να στεγνώσει πριν τοποθετήσουν το αποστειρωμένο πεδίο πάνω στον ασθενή.

→ Χρήση τοπικού αναισθητικού για να μουδιάσει το σημείο εισαγωγής. Μόλις η περιοχή είναι εντελώς μουδιασμένη, ο γιατρός μπορεί να εισάγει μια βελόνα πιο βαθιά για να δει αν μπορούν να τραβήξουν υγρό ή αέρα. Αυτό θα επιβεβαιώσει ότι βρίσκονται στη σωστή περιοχή.

→ Κάνοντας μια τομή περίπου 2-3 ​​εκατοστών (cm) μέσω του δέρματος, ο γιατρός θα διευρύνει την τομή και θα αποκτήσει πρόσβαση στον υπεζωκοτικό χώρο. Η εισαγωγή του σφιγκτήρα πρέπει να είναι αργή για να αποφευχθεί η διάτρηση του πνεύμονα.

→ Εισαγωγή δακτύλου με γάντι στο σημείο της τομής. Αυτό γίνεται για να επιβεβαιωθεί ότι η περιοχή είναι ο υπεζωκοτικός χώρος. Ο γιατρός έτσι εξετάζει και απροσδόκητα ευρήματα, όπως μάζα ή ουλώδη ιστό.

→ Εισαγωγή του θωρακικού σωλήνα μέσω του σημείου της τομής. Εάν το υγρό αρχίσει να παροχετεύεται μέσω του σωλήνα, είναι στη σωστή θέση. Είναι επίσης δυνατό να συνδεθεί ο σωλήνας με ειδικό θάλαμο που περιέχει νερό το οποίο κινείται όταν ένα άτομο αναπνέει. Αν δεν παρατηρείται αυτή η κίνηση, μπορεί να χρειαστεί επανατοποθέτηση του σωλήνα.

→ Ο σωλήνας ράβεται στη θέση του έτσι ώστε να στεγανοποιηθεί

→ Η θέσης εισαγωγής του σωλήνα καλύπτεται με επιθέματα γάζας.

→ Η ακτινογραφία θώρακος μπορεί επίσης να βοηθήσει στην επιβεβαίωση της θέσης του σωλήνα.

Επιπλοκές

Κατά τη διάρκεια μιας εισαγωγής θωρακικού σωλήνα, ο γιατρός πρέπει να εργαστεί γύρω από πολλά κύρια όργανα, συμπεριλαμβανομένων των πνευμόνων και της καρδιάς. Πρόκειται για μια σχετικά ασφαλή διαδικασία, όμως δεν παύει να ενέχει κινδύνους για ορισμένες επιπλοκές. Οι πιθανές επιπλοκές περιλαμβάνουν:

• Αιμορραγία
• Λοίμωξη 
• τραυματισμός καρδιάς, αιμοφόρων αγγείων ή του πνεύμονες
• διάτρηση (τρύπημα) του διαφράγματος
• διάτρηση του πνεύμονα

  Ο γιατρός θα πρέπει να εξηγήσει προσεκτικά αυτούς τους κινδύνους στον ασθενή πριν από τη διαδικασία. Ιδανικά αποφεύγεται η τοποθέτηση θωρακικού σωλήνα σε άτομα που τους χορηγείται αντιπηκτική αγωγή (αραιωτικά αίματος) λόγω του κινδύνου αιμορραγίας. Ωστόσο, η εισαγωγή του θωρακικού σωλήνα μπορεί μερικές φορές να είναι μια σωτήρια και αναγκαία διαδικασία έκτακτης ανάγκης.

Αφαίρεση θωρακικού σωλήνα

Ο γιατρός αφαιρεί τον θωρακικό σωλήνα όταν δεν είναι πλέον απαραίτητος, δηλαδή όταν σταματά η παροχέτευση υγρού.Θα αφαιρέσει επίσης τον σωλήνα εάν μπλοκαριστεί ή δεν λειτουργεί σωστά. Κατά μέσο όρο ο ασθενής χρειάζεται να κρατήσει τον θωρακικό σωλήνα για μερικές ημέρες. Κατά την αφαίρεση ενός θωρακικού σωλήνα, ο γιατρός αφαιρεί τα ράμματα που συγκρατούν τον σωλήνα στη θέση του και θα τον τραβά απαλά προς τα έξω. Η διαδικασία μπορεί να είναι άβολη, αλλά δεν είναι επώδυνη.

Ανάρρωση

Στην ιδανική περίπτωση, τα συμπτώματα ενός ατόμου θα βελτιωθούν μετά τη τοποθέτηση θωρακικού σωλήνα. Ο ασθενής θα πρέπει να παρακολουθεί το σημείο της τομής για σημεία μόλυνσης ενώ επουλώνεται και να ενημερώνει το γιατρό του το συντομότερο δυνατό εάν το τραύμα διογκωθεί, γίνει ερυθρό ή αρχίσει να παράγει πύον. Είναι πιθανό να παραμείνει μια μικρή ουλή στο σημείο εισαγωγής. Ένας θωρακικός σωλήνας μπορεί να είναι ένας σχετικά μη επεμβατικός τρόπος πρόσβασης στον υπεζωκοτικό χώρο για την αποστράγγιση του υγρού ή τη χορήγηση φαρμάκων. Μερικές φορές, εάν ο θωρακικός σωλήνας δεν επιλύσει το πρόβλημα του ασθενή , μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Μετά την αφαίρεση του θωρακικού σωλήνα, ο ασθενής  θα πρέπει να ακολουθεί τις συστάσεις του γιατρού σχετικά με τον τρόπο φροντίδας του σημείου της τομής.